تصرخ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ صَرْ رُ] (ع مص) آواز برداشتن در عطسه دادن. (تاج المصادر بیهقی). تکلّف کردن در فریاد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): التصرخ بالعطاس حمق. (بحر الجواهر) (منتهی الارب).