تصید

«لغت نامه دهخدا»

[تَ صَیْ یُ] (ع مص) شکار جستن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). صید کردن. (تاج المصادر بیهقی نسخهء خطی کتابخانهء سازمان ص261 ورق ب). و رجوع به تصیید شود.