تصیی ء

«لغت نامه دهخدا»

[تَصْ] (ع مص) اندک تر کردن سر را یا نیکو نشستن آن را. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه).(1) || سرخ شدن گرفتن غورهء خرما. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه).
(1) - منتهی الارب این کلمه را ذیل «صوء» و اقرب الموارد در «صیأ» ضبط کرده است.