«لغت نامه دهخدا»
[تَ حُ] (ع مص) خندیدن. (زوزنی). خندیدن و با هم خندیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || بتکلف خندیدن قوم. || یکدیگر را خندانیدن. (از اقرب الموارد).
