تضرع کنان

«لغت نامه دهخدا»

[تَ ضَرْ رُ کُ] (ق مرکب) در حال تضرع :
بدان تا ز باغ تو یابد بری
تضرع کنان هر کسی بر دری.نظامی.
زبان آوران رفته از هر مکان
تضرع کنان پیش آن بی زبان.(بوستان).