«لغت نامه دهخدا»
[تَ طَوْ وُ] (ع مص) طوق در گردن خویش کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (از آنندراج). گردن بند پوشیدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || مانند گردن بند شدن مار بر گردن کسی. (از اقرب الموارد).