«لغت نامه دهخدا»
[تَطْ] (ع مص) رفتن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): ما ادری این طوس به؛ ای این ذهب به. (منتهی الارب). نمی دانم کجا برد او را. (ناظم الاطباء). || طاوس کشیدن نقاش. || پیکر بکردن. (تاج المصادر بیهقی) . || آراستن چیزی و این معنی اخیر در کتابهای لغت نیست ولیکن در کلام بعضی مولدین وارد شده است. (از اقرب الموارد). || رنگ طاوس گرفتن. رنگ پر طاوس گرفتن. (یادداشت مرحوم دهخدا) : و بعضی وسمهء تنها برنهند و رنگ او طاوسی آید و رنگ وسمهء هندی زودتر گیرد و تمامتر آید لکن طاوسی تر آید و رنگ وسمهء کرمانی دیرتر گیرد ولکن سیاه تر بود و تطویس او کمتر بود. (ذخیرهء خوارزمشاهی).