تظلم کنان

«لغت نامه دهخدا»

[تَ ظَلْ لُ کُ] (ق مرکب) در حال دادخواهی. در حال تظلم. دادخواهانه :
تظلم کنان سوی راه آمدند
عنانگیر انصاف شاه آمدند.نظامی.
تظلم کنان رفته زین مرز و بوم
مروت به یونان و مردی به روم.نظامی.
و رجوع به تظلم و ترکیبهای آن شود.