تعس

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) بر روی درافتادن و هلاک شدن. (تاج المصادر بیهقی). هلاک شدن و بر روی درافتادن و خوار گردیدن و الفعل من فتح و سمع یعنی اذا خاطبت قلت: «تعست» کفتح. و اذا حکیت قلت: «تعس» کسمع. و گویند تعسه الله؛ یعنی هلاک گرداند او را خدا. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).