«لغت نامه دهخدا»
[تَ عَلْ لُ وَ دَ] (مص مرکب) دفع الوقت کردن. بهانه آوردن. روزگار گذراندن : به حکم فرمان... آمدند مگر قلعهء الموت و لَم سر، که تعلل آوردند و التماس نمودند. (جهانگشای جوینی). و رجوع به تعلل و مادهء بعد شود.