«لغت نامه دهخدا»
[تَ عَمْ مُ] (ع مص) بر خویشتن پیچیدن. (تاج المصادر بیهقی). پیچیدن. (زوزنی). پیچ پیچان رفتن. یقال: تعمجت الحیه؛ ای تلوت فی مرها؛ پیچید آن مار. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). پیچ پیچان رفتن مار و سیل. (از اقرب الموارد): تعمجت فیه اعناق السیوف. (اقرب الموارد).