تعمیر کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ دَ] (مص مرکب) بنای شکسته یا جز آن را مرمت کردن :
ویرانه را چه فرش به از نور آفتاب
تعمیر دل بساغر چون آفتاب کن.
صائب (از آنندراج).
خضر وقتی گو که تعمیر خراب ما کند
زان که گنجی هست پنهان در ته دیوار ما.
نظیری (ایضاً).
و رجوع به تعمیر و مادهء بعد شود.