«لغت نامه دهخدا»
[تَ عَنْ نُ کَ دَ] (مص مرکب) سرزنش کردن. بدگویی کردن. ملامت کردن. عیب جویی از کسی کردن : گرفتم که خود هستی از عیب پاک تعنت مکن بر من عیبناک.(بوستان). تعنت کنندش گر اندک خور است که مالش مگر روزی دیگر است.(بوستان). اگر هزار تعنت کنی و طعنه زنی من این طریق محبت ز دست نگذارم. سعدی. کجایی ای که تعنت کنی و طعنه زنی تو در کناری و ما اوفتاده در غرقاب. سعدی.