«لغت نامه دهخدا»
[تَعْ] (ع مص) خوی فا کردن کسی را و یاد شدن. (تاج المصادر بیهقی). خو فا کردن کسی را. (زوزنی). عادت کنانیدن به چیزی. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از دهار). || طعام عُوادَه خوردن. || کلانسال گردیدن شتر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || اغوا کردن و خو دادن مردم را به ستم کردن بر کسی. (از اقرب الموارد).