تغذی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ غَذْ ذی] (ع مص) خوردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) :شوهر زن را میکشت و می جوشانید و با اجزا و اعضاء او تزجی و تغذی میکرد. (ترجمهء تاریخ یمینی چ اول تهران ص 327). || مطاوع تغذیه. (از اقرب الموارد). رجوع به تغذیه شود.