«لغت نامه دهخدا»
[تَغْ] (ع مص) تباه کردن مال را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). تباه کردن. (آنندراج). || خیره کردن بینائی کسی را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از آنندراج). || مختلط رای گردیدن و ثابت نماندن بر چیزی. (منتهی الارب).