تف

«لغت نامه دهخدا»

[تُف ف] (ع اِ) چرک ناخن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یا اتباع اُفّ است. ج، تِفَفَه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). گویند تفاً لک؛ یعنی دور بادی و پلید بادی. (از اقرب الموارد). || آنچه بماند از طعام در دندان. ج، اتفاف، تفوف. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).