تفاف

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِ) ضُخُس. بقله الیهودیه. خس الحمار. تلفاف. و آن قسمی دشتی یا بقل دشتی باشد. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). در ترجمهء ابن البیطار آرد: این نامی است بربری که به گیاهی اطلاق می شود که بعضی آنرا بقله الیهودیه نامند و بعضی دیگر آنرا حس الحمار گویند. و به یونانی سونشوس(1) است و دو نوع از آن یافت شود که نوعی وحشی و دارای برگهای خاردار است و نوع دیگر خوراکی و کشت شونده و شیرین و خوشمزه است. در تحفهء حکیم مؤمن تفاق آمده است. رجوع به تفاق شود.
(1) - Sonchus.