تفتانیدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ] (مص مرکب) حرارت دادن. گرم کردن. سوزاندن : و فرموده بود [مقنع] تا سه روز باز تنور تفتانیده بودند به نزدیک آن تنور رفت و جامه بیرون کرد و خویشتن را در تنور انداخت. (تاریخ بخارا ص88). و او را بدوزخ بازتفتانیم یعنی بدوزخ بسوزانیم او را. (تفسیر ابوالفتوح ج2 ص45 س 6). رجوع به تفت و تفتن و تفته و تاب شود.