تفتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ] (مص) مخفف تافتن است که گرم شدن و یکدیگر را گرم گردانیدن باشد. (برهان) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) :
چو از روز رخشنده نیمی برفت
دل هر دو جنگی ز کینه بتفت.فردوسی.
جز از دیدنی چیز دیگر نرفت
میان من و او خود آتش بتفت.فردوسی.
روز سخت گرم شد و ریگ بتفت. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص493).
ز تیغش همی دشت و گردون بتفت
ز بانگش همی کوه و هامون بکفت.اسدی.
|| شتافتن و دویدن و خرامیدن. (ناظم الاطباء) :
چو زال سپهبد ز پهلو برفت
دمادم سپه روی بنهاد تفت.فردوسی.
و رجوع به تافتن و تابیدن و تفت و تفته و تاب شود.