تفته دل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ / تِ دِ] (ص مرکب)تنگدل و غمناک و دل فگار. (ناظم الاطباء) :
از اشک گرم تفته دلان در سواد خاک
طوفان آب آتش زای اندر آمده.خاقانی.
|| که دل سوخته و پرالتهاب دارد. که درون سوزان و پرآتش دارد :
روشن درون تفته دل گرم ژاژخای
آتش نهاد خاکی و معمور دودمان.
خواجوی کرمانی [در صفت حمام].