«لغت نامه دهخدا»
[تِ رِ جَ] (ع ص) رجل تفرجه؛ مرد بددل سست. و بالنون لغهٌ فیها. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) و رجوع به تفراجه و تفرجاء شود.
