تفریغ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) بریختن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). ریختن آب و جز آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || ریختن خون. (از اقرب الموارد). || خالی کردن خنور را از آنچه در وی باشد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). خالی کردن ظرف را از آنچه در وی باشد. (آنندراج) (از اقرب الموارد). || فارغ کردن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). فراغ گردانیدن. (آنندراج). فراغت. (ناظم الاطباء) :سیف الدوله و بعزاجق بعد از فراغ از مهم ابوالقاسم و صاحبش و تفریغ خراسان از فساد ایشان با حضرت ناصرالدین آمدند. (از ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص174).
- تفریغ حساب؛ پرداخت حساب و فارغ شدن از آن. (ناظم الاطباء).
|| شکیبایی فروفرستادن خدا بر کسی. (از اقرب الموارد).