تفصی کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَصْ صی کَ دَ] (مص مرکب) بدر آمدن از دشواری. خلاصی یافتن از (تنگی) مشکلات. رهایی یافتن از مضیقه و بلیه : و او چند فرزه شهر از شهرهای هند بازگذارد... تا از عهدهء این مشروطات تفصی کند. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص39). و رجوع به تفصی شود.