تفکده

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ دَ / دِ] (اِ مرکب) کنایه از پزاوه و آتشدان و مانند آن. (آنندراج). آتشدان و منقل و پرکین. (ناظم الاطباء) :
داغت به مغز رفته فرو، حال جسم و جان
از شعله های تفکدهء استخوان مپرس.
ظهوری (از آنندراج).