تفک ساز

«لغت نامه دهخدا»

[تُ فَ] (نف مرکب) آنکه تفکها بسازد. (آنندراج). سازندهء تفک :
تفک ساز(1) تا کرد دل را نشان
نباشد دلم چو تفک بی فغان.
وحید (از آنندراج).
(1) - در این بیت معنی تفک انداز، آنکه تفک اندازد ظاهر است تا تفک ساز.