تفل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَ] (ع مص) ناخوش شدن بوی تن از نابکار داشتن عطر. (از تاج المصادر بیهقی). بدبوی گردیدن و بدبوئی که از ترک طیب باشد. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || تفلت المرأه؛ خوشبوی گردید آن زن. (از اضداد است). (ناظم الاطباء).