تفلفل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَ فُ] (ع مص) گام نزدیک نهادن در رفتار و خرامیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): جاء فلان یتفلفل؛ اذا مشی مشیه المتبختر. (اقرب الموارد). || دندان مالیدن به سواک. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || سر دو پستان پیش سیاه شدن. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || پرپیچان شدن موی سیاه. (از اقرب الموارد).