تفنگدار

«لغت نامه دهخدا»

[تُ فَ] (نف مرکب) آنکه تفنگ برمیدارد و نگهبان تفنگ. (ناظم الاطباء). تفنگ چی. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || دسته ای از نظامیان بعهد قاجاریه. (یادداشت ایضاً).
- تفنگداران دریایی؛ یکی از رسته های سپاه انگلستان.
- تفنگدارباشی؛ از مناصب قشون در دورهء قاجاریه.
- تفنگدارخانه؛ اسلحه خانه. جایی که تفنگهای قشون در آن نگهداری میشد.