«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (اِ) نجدت باشد و آن استواری نفس است در مقام خوف به حیثیتی که جزع و فزع بر او غالب نشود. (برهان) (از انجمن آرا) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء).
