تفیدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ] (مص)(1) گرم کردن و گرم شدن با آتش و نشستن در آفتاب و گذاشتن در آفتاب یا به روی آتش. || ترکیدن و شکاف خوردن از گرما. || اندک اندک جمع کردن. || حفظ منافع خود نمودن. (ناظم الاطباء).
(1) - مصدر منحوت از تف بمعنی حرارت و گرمی رجوع به تف و تپ و تب و تاب و تفت شود.