«لغت نامه دهخدا»
[تَ قَبْ بی] (ع مص) قبا پوشیدن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || از پس آمدن کسی را. || مانند قبه شدن چیزی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). اصل آن تقبب است و «ب» به الف تبدیل شده است چنانکه در تقضی البازی؛ ای تقضض. (از اقرب الموارد).