تقدیرگر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گَ] (ص مرکب) تعیین کنندهء سرنوشت. مُقَدِّر :
تقدیرگر شدند چو تقدیر یافتند
زانسو مقدرند و زینسو مقدرند.ناصرخسرو.
رجوع به تقدیر و دیگر ترکیبهای آن شود.