تقشع

«لغت نامه دهخدا»

[تَ قَشْ شُ] (ع مص) پراگنده شدن قوم. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || واشدن میغ. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). گشاده و واگردیدن ابر از هوا. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) : فَکَأَنَّه سحابه صیف عن قلیل تقشع. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص91). || گشاده شدن دل از غم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج).