«لغت نامه دهخدا»
[تَ قَنْ نُ] (ع مص) بچهل رسیدن اسبان و مقنب شدن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج). یقال: قنبوا نحو العدو و تقنبوا اذا تجمعوا و صاروا مقنباً. (اقرب الموارد). || داخل شدن در خانهء خود. (از اقرب الموارد).