تقوب

«لغت نامه دهخدا»

[تَ قَوْ وُ] (ع مص) پوست بشدن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). پوست برکنده شدن جایها از سر کسی: تقوب من رأسه مواضع؛ ای تقشر. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || چیزی از بن برکنده شدن. (تاج المصادر بیهقی) (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || شکافته شدن خایهء مرغ. (تاج المصادر بیهقی). شکافته شدن بیضه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || مغاکی گردیدن زمین. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || برهنه شدن مواضعی از زمین از درخت و گیاه. (از اقرب الموارد).