تقویت داری

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وِ یَ] (حامص مرکب)نیرومند داشتن. توانا و زورمند داشتن :
نصرت این را به تربیت کاری
فلک آنرا به تقویت داری.نظامی.
رجوع به تقویت و دیگر ترکیبهای آن شود.