تقیه کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ قی یَ کَ دَ] (مص مرکب)پنهان کردن مذهب خویش. خودداری کردن از اظهار عقیده و مذهب خویش در مواردی که ضرر مالی یا جانی یا عرضی متوجه شخصی باشد : این مذهب را پوشیده و پنهان میداشتند و تقیه میکردند. (تاریخ قم ص241). و رجوع به تقیه شود.