تک پای

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) (از تک=دویدن+پا). دویدن. سرعت. تندی : بارگیر او را چند زخم سخت زدند. از پای نیفتاد و سلطان را به تک پای از غرقاب هلاکت بیرون برد. (جهانگشای جوینی). منهزم شد و بر جانب برشاور زد تا مظر جان به تک پای ببرد. (جهانگشای جوینی). چنانکه از آن هشتاد هزار، معدودی به تک پا [ ی ] جان به سلامت بردند. (ترجمهء اعثم کوفی ص59).