تکتف

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَتْ تُ] (ع مص) جهجهان رفتن، یقال: تکتف الکتفان فی مشیه؛ ای نزا. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از اقرب الموارد). برجستن کتفان در رفتار خود و کتفان ملخی را گویند که تازه به پریدن آمده باشد. (ناظم الاطباء). || بلند گردیدن فروع شانه های خیل. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || بر سینه گذاشتن دستها در نماز. (از اقرب الموارد).