«لغت نامه دهخدا»
[تُکْ کَ / تَکْ کُ] (اِخ) دهی است به اسفل بغداد. || یکی از سرهنگان سند. ج، تکاکره. (منتهی الارب). رجوع به مادهء بعد و تکری شود.