تکرمش

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ مُ] (ع مص) تشنج. (تاج العروس) (ذیل اقرب الموارد). در شواهد زیر از ترجمهء محاسن اصفهان این کلمه بی آنکه در متن عربی آن آمده باشد بمعنی مغازله. ملاعبه. نوازشهای عاشقانه، بکار رفته است :او را [شیرین را] مخفی به اصفهان آورد و بکرات، [پرویز] بنا شناخت بر سبیل امتحان با او تکرمش ساخت و عشق باخت. (ترجمهء محاسن اصفهان ص67). همینکه مرد با او تکرمش و تجمش آغاز کرد زن برفور گفت... (ترجمهء محاسن اصفهان ص112).