«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) کرب بستن بر دلو. || خرمای کرابه خوردن. || به بانگ آوردن نان پز کریب را. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || کشت کردن در زمین بی آب و گیاه. (از اقرب الموارد). رجوع به کریب شود.