تکلل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَلْ لُ] (ع مص) گرد درآمدن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). احاطه نمودن چیزی را و فراگرفتن. || نرم درخشیدن: تکلل السحاب بالبرق؛ نرم درخشید. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || اکلیل پوشیدن مرد. (از اقرب الموارد). رجوع به تکلیل شود.