تک و تاب

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) دو. شتاب. تاخت :
می پرید آنچنان کز آن تک و تاب
پرفکند از پیش چهار عقاب.نظامی.
همچنان می شدند در تک و تاب
پس رو آهسته پیشرو به شتاب.نظامی.
تک و تاب شاهان بود اندکی
تب شیر در سال باشد یکی.نظامی.
رجوع به تک و دیگر ترکیبهای آن و تاب شود.