تکیه دار

«لغت نامه دهخدا»

[تَ یَ / یِ] (نف مرکب)گوشه نشین و زاهد و قلندر و درویش. (ناظم الاطباء). || نگهبان و محافظ تکیه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر