«لغت نامه دهخدا»
[تَ یَ / یِ تَ] (مص مرکب) اتکاء داشتن. اعتماد کردن : طاعت دارید رسولانش را تکیه مدارید چنین بر قضاش.ناصرخسرو. که خلقی بر او تکیه دارند و پشت روا نیست خلقی به یکباره کشت.سعدی.