تلاج

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ] (اِ) بانگ و مشغله. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص54) (از فرهنگ جهانگیری) (فرهنگ رشیدی) (برهان) (اوبهی) (انجمن آرا) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). شور و غوغا و غلغله. (برهان) (از غیاث اللغات) (از شرفنامهء منیری) (از ناظم الاطباء) :
شب بیامد بر درم دربان باج(1)
در بجنبانید با بانگ و تلاج.
طیان (از لغت فرس اسدی چ اقبال ص54).
ز آه زخمی و آواز کوس و نالهء نای
بگوش چرخ رسد غلغل و غریو تلاج.
منصور شیرازی (از فرهنگ جهانگیری).
نیست ممکن در زمان عدل او
کز کسی در ملک برخیزد تلاج.
فخری (از فرهنگ رشیدی).
(1) - ن ل: دربان تاج. آمد این شب دیر با مرد خراج.