تلال

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (ع اِ) جِ تل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). تودهء خاک و تودهء ریگ و پشته. (آنندراج) : در فصل ربیع کلالهء لاله از قلال جبال و یفاع تلال او چون قندیل عقیقین از صوامع رهابین تابان. (سندبادنامه ص120).