تلاوش

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وُ] (اِ) تراوش. در فرهنگها ضبط نشده ولی در زبانها هست. (گنجینهء گنجوی تألیف وحید دستگردی ص36) :
تکش با تلاوش درآویخته
چنین رودی از هر دو انگیخته(1).
نظامی (اقبالنامهء چ وحید ص180).
رجوع به تلاوشگاه شود.
(1) - مرحوم وحید در معنی این بیت آرد: تکش مخفف ته کش بمعنی ته نشین است. تلاوش - مرادف تراوش و هنوز هم در زبانها بهمین معنی استعمال می شود گرچه در فرهنگها هیچکدام ضبط نشده است. یعنی ته کشیدن آب از هوا و فرود آمدن آن با تراوش آب از زمین قعر و اطراف رود درهم آمیخته و از این دو چیز رود نیل بدان عظمت پدیدار آمده و تشکیل شده. (ذیل اقبالنامه چ وحید ص 180).